Hermes7

Januari 2005, #12

Inhoud

Van de redactie

Een nieuw jaar is weer begonnen. Aan het eind van het oude jaar werden we opgeschrikt met nieuws uit Zuid Oost-Azië. Het hoofdkantoor van de Theosofische Vereniging in Adyar (Madras, India), gelegen aan zee in het getroffen gebied, is gelukkig gespaard gebleven. Woorden schieten tekort als het om dit soort rampen gaat.

In dit nummer de eerste vertaling van een fragment van een purana, verzorgt door Henk Spierenburg voor Hermes7. Purana's zijn geschriften uit de heilige literatuur van India. Ze bevatten over het geheel genomen mythen over goden en dergelijke. Tussendoor zitten er blijkbaar fragmenten over meer filosofische onderwerpen in. Spierenburg vertaalt een aantal van deze fragmenten voor Hermes7. Ze zijn als volgt tot stand gekomen: Spierenburg vertaalt de Engelse vertaling van de purana in het Nederlands. Vervolgens kijkt hij naar het oorspronkelijke Sanskriet (de taal waarin de purana's geschreven zijn) om te zien of het allemaal klopt. Daarbij zet hij belangrijke termen terug in het sanskriet, zodat de lezer zelf kan achterhalen wat er bedoeld is. Voor de minder geinformeerde lezer heeft hij vaak tussen haakjes de term alsnog uitgelegd. Waar hij dat niet heeft gedaan heeft de redactie dat in een voetnoot gedaan.

Nieuw op Katinka Hesselink Net

• Patterson, Jack G. Fohat: de ene energie in het universum

Korte citaten

Jiddu Krishnamurti, Toespraken met gedachtenwisseling, Saanen 1964, p. 16

Hoe ontstaat dus een probleem - een psychologisch probleem? Laten wij ons daar eerst mee bezig houden, omdat psychologische problemen iedere activiteit in het leven vervormen. Slechts wanneer de geest een psychologisch probleem direct wanneer het opkomt begrijpt en oplost en er geen neerslag overgeheveld wordt naar het volgende uur of de volgende dag, is hij in staat om de volgende moeilijkheid fris en met helderheid onder het oog te zien.

The Theosophist, Volume I, dec. 1879, p. 65-66

[from the article A Chapter on Jainism, by Babu Ram Das Sen, Ordinary Member of the Oriental Academy of Florence]

Zo gelukkig zijnd als mensen te zijn geboren, zouden we altijd bezig moeten zijn met iets dat nuttig is voor onszelf of voor anderen.

Johan Cruijff

Hazrat Inayat Khan - Bowl of Saki

Het is de diepte van gedachte die krachtig is, en oprechtheid van gevoel die atmosfeer schept.

Gezegden over karma, W.Q. Judge

(20) Zoals lichaam en geest en ziel elk de mogelijkheid hebben onafhankelijk te handelen, kan elk van hen, onafhankelijk van de anderen een karmische oorzaak uit branden – daarbij kan deze oorzaak dichterbij de tijd van haar ontstaan liggen of verder weg, dan de oorzaken die door andere kanalen hun uitwerking hebben.  Path, march, 1893

Devi Bhagavata Purana, Boek 6, hoofdstuk 10: Over Karma 

Vertaald door Henk J. Spierenburg

De zieners zeggen dat karma bestaat in drie soorten: sanchita (opgestapeld karma), vartamana (huidig karma) en prarabdha (beginnend karma). Elk van de drie is weer in drieën gedeeld [volgens de guna’s]: sattvisch, rajasisch en tamasisch. (*)

De opgestapelde effecten van karma verworven in voorgaande levens wordt sanchita karma genoemd. Die effecten van dit sanchita karma, gunstig of ongunstig, voor korte of voor lange tijd, moeten worden ervaren als een vreugde, of het nu goed of slecht is. Dit sanchita karma dat door de belichaamde wezens in diverse voorgaande geboorten tot stand is gebracht, kan nooit, zelfs niet in miljoenen kalpa’s (#), volledig teniet worden gedaan, als er niet met vreugde aan wordt gewerkt.

Het karma dat heden wordt veroorzaakt door een jiva [een ziel], en niet is afgewerkt, wordt vartamana karma genoemd. De jiva’s veroorzaken dit vartamana karma, gunstig of ongunstig, in hun huidige leven.

Op het moment van de geboorte neemt de ziel een deel van het sanchita karma op om het te verwerken. Dit deel van het sanchita karma wordt prarabdha karma genoemd. Dit verdwijnt alleen wanneer de effecten daarvan volledig worden teniet gedaan door de belichaamde ziel, echter, anders dan door een geboorte [belichaming] is dit niet mogelijk. Wees er zeker van dat de effecten van goede daden, dan wel slechte daden, in het verleden teweeg gebracht, door een ieder moeten worden verwerkt, of dit nu een deva, een mens, een asura, een Yaksha of een Gandharva betreft. De daden uit het verleden komen terug om vorm te geven aan de nieuwe geboorten van alle wezens.

Wanneer alle karma is verwerkt, kan er geen geboorte meer plaats vinden. Er is geen twijfel in deze zaak. Brahmâ, Vishnu, Rudra, Indra en de andere deva’s, de Danava’s, Yaksha’s, Gandharva’s (&), allen zijn onderworpen aan dit karma. Zou het niet zo zijn, hoe zouden zij dan lichamen kunnen krijgen die de oorzaken zullen zijn van de vreugdevolle ervaringen van pijn en genot, zoals alle wezens? Om die reden.

Uit de sanchita karma’s, afkomstig uit vele voorgaande levens, worden sommige karma’s rijp in de juiste hoeveelheid tijd en manifesteren zich. Deze gemanifesteerde karma’s worden, zoals wij weten, prarabdha karma’s genoemd, namelijk díe, die in het huidige leven vreugdevol worden verwelkomd. Gedreven door dit prarabdha karma, doen zowel mensen als deva’s verdienstelijke en onjuiste daden...

Het is absoluut zeker dat de lichamen van de jiva’s de vergaarbakken zijn van pijn en vreugde; en de belichaamde wezens verwerken deze beurtelings. Geen jiva is vrijgesteld, hij is altijd onderworpen aan het grote noodlot. Hij ondergaat geboorte, dood, vreugde en verdriet, niet door zijn eigen wil, maar gedwongen en gegidst als het ware, door het onzichtbare noodlot.

Voetnoten

Is het woord ‘theosoof’ te vermijden?

Daan W. Graatman, Theosofia, December 1995, p. 205 (uit de rubriek Dialoog)

In ons taalgebruik is het woord theosoof heel gewoon. Toch zal ik het zelf zoveel mogelijk vermijden, omdat Theosofie letterlijk betekent Goddelijke Wijs­heid en het woord theosoof zou dus iemand moeten zijn die deze bezit of vertegenwoordigt of hoe wij dat ook zeggen willen, en dat zijn wij natuurlijk geen van allen. Een filosoof is letter­lijk een vriend van de wijsheid en daar zit de betekenis dus niet in dat hij zelf wijs is, evenmin als in het Engelse woord Theo­sophist. Het woord Theosofist zal geen ingang vinden, omdat het langer is en waarschijnlijk ook als een Anglicisme zal wor­den ervaren, net zo min als het onderscheid dat wel eens ge­maakt is tussen econoom en economist; de ene practicus, de ander theoreticus. Voor zover ik weet heeft dit geen navolging gevonden. Een neutraal woord voor een aanhanger van de Theosofische ideeën zou theo­sofofiel kunnen zijn, al dan niet met een hoofdletter. Maar ook dat zal geen ingang vinden. Wij zitten met het gangbare woord opgescheept. Ik kan alleen maar proberen het te vermijden. Als mij gevraagd wordt of ik theo­soof ben zeg ik: nee, dat ben ik niet, ik ben lid van de Theosofi­sche Vereniging.

Mijn Engel en Ik

Prana 1990/ Anke kluwer

Tot mijn schande herinnerde ik me mijn engel soms pas weer als ik dreigde te verdwalen. Het stralende licht bracht weer rust en evenwicht en maakte dat ik de weg terug wilde vinden naar iets dat belangrijker was dan alle aardse schittering.

Ver weg, heel ver weg was er een naamloos weten, een eindeloze echo, een onnoembaar verlangen naar wat, vrede, liefde, kontakt, acceptatie ? Kon ik mezelf dan niet geven als anderen het niet deden? Wat is belangrijk om te doen en wat niet, wie moet je geloven, wat moet je willen en juist niet willen ? Juist als de donkere mist mijn wezen en ogen verblindde, was er toch een teken van mijn engel.
Hij heeft mij gesteund, getroost en de weg gewezen. Had ik maar beter naar hem geluisterd. Ik was overmoedig en zou het wel even volbrengen. Misschien was de schok dan niet zo hard aangekomen en had ik me beter kunnen aanpassen aan het leven tussen en met de mensen. Maar misschien was ik dan niet zo hard op zoek gegaan naar het leidende licht waarvan ik vaak de oorsprong niet herkende. Soms zag ik mijn engel in de ogen van een ander en verwarde beiden met elkaar, soms zag ik zijn schim in een liefdevol gebaar, een schitterende zonsondergang, in prachtige muziek, zo voedend en troostend, of in een kleur, zo helder en fris. Op zoek naar mijn engel vond ik hem soms in een moment dat tot eeuwigheid werd.
Ik herken ook mijn medemensen als kinderen van hun engel, op zoek naar hun ideaal, hun eigen droombeeld, naar dat wat ze in wezen zijn, hun inbeeld, met een eigen, unieke opdracht en dat maakt ons tot werkelijke broeders en zusters.
Ik weet nu dat ik altijd het geliefde kind van mijn engel ben, hoe ik ook dwaal. Steeds zijn daar momenten van pure vreugde, grote vrede en het schitterende licht als bewijs dat Hij er is, altijd……….